Ansichtkaartwaarde

Kunt u het zich nog herinneren? Dat u vroeger vol verwachting de brievenbus opende om te kijken wat de postbode had bezorgd? Tegenwoordig is die sensatie vrijwel verdwenen. In een wereld van e-mail, Facebook en Instagram staat de ‘slakkenpost’ onder druk. Tussen de reclames, rekeningen en magazines vind je nog zelden iets waardoor je aangenaam verrast wordt. Maar deze week had ik zo’n gedenkwaardig moment: in de brievenbus lag een ansichtkaart. Een echte wel te verstaan, dus niet zo’n exemplaar met een geprinte tekst, voorbedrukt adres of port betaald-logo. Nee, het was een kaartje met op de voorkant een foto van Stockholm en op de achterkant een handgeschreven groet van vrienden die er op vakantie waren. In de rechterbovenhoek hadden ze bovendien twee mooie postzegels geplakt. De kaart staat nu op mijn bureau en af en toe kijk ik ernaar.

Wat is de waarde van een ansichtkaart? Voor de plek die op de voorkant staat afgebeeld is het goedkope promotie. Natuurlijk, de foto of foto’s schetsen een ideaalplaatje van de bestemming, want de getoonde bezienswaardigheden staan er op hun best op en het regent er nooit. Niet voor niets spreekt men in de city- en regiomarketing van ‘ansichtkaartwaarde’ en ‘ansichtkaartenblauw’. Zo beschouwd kan een kaart een trigger zijn voor de geadresseerde die denkt: daar moet ik zelf ook eens naartoe. Maar de echte waarde van een ansichtkaart zit ‘m in de persoonlijke aandacht van de afzender voor de ontvanger. Iemand denkt aan je en zet dat kracht bij door je een kaartje te sturen. En gold daarvoor lange tijd ‘kleine moeite, groot plezier’, in ons land zullen we er steeds meer moeite voor moeten doen. PostNL heeft namelijk aangekondigd dat er de komende jaren zo’n 10.000 van de 19.000 oranje brievenbussen zullen verdwijnen. In de toekomst wordt het nog zoeken naar een brievenbus. De waarde van een ansichtkaart zal er alleen maar door toenemen.

Gelukkig zijn er met mij nog meer mensen die het jammer vinden dat de digitale wereld het lijkt te winnen van de echte wereld. Zo is de Portugees Paulo Magalhães in 2005 gestart met ‘postcrossing’, een hobby waarbij postliefhebbers van over de hele wereld elkaar handgeschreven kaarten sturen. Er zijn ruim 624.000 postcrossers in ruim tweehonderd landen. Ze vinden het niet alleen leuk om ansichtkaarten uit verre oorden te krijgen, maar ook om zelf post te versturen. Want het plezier van het uitzoeken, schrijven en posten van kaarten moeten we niet uitvlakken. Of zoals de Duitse auteur Sigmund Graff eens opmerkte: ‘Er zouden heel wat minder ansichtkaarten verstuurd worden als de geadresseerden er meer vreugde aan beleefden dan de afzenders’. Een scherpe observatie, want op de een of andere manier voelt het altijd goed om een ansichtkaart op de post te doen. Blijkbaar geldt hiervoor het principe van wederkerigheid: wat je geeft, krijg je terug. Alle reden om de komende vakantie eens kaartjes naar familie en vrienden te sturen. Misschien stuur ik mezelf er ook wel eentje, zodat ik weer vol verwachting kan uitkijken naar de post.

Deze column is eerder gepubliceerd in de Twentsche Courant Tubantia van 26 mei 2016

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Ik wil meer informatie

Bel mij terug

Bekijk alle columns