Boer zoekt Opvolger

Het succes van tv-serie ‘Boer zoekt Vrouw’ heeft me altijd verbaasd. Wat is nu precies de aantrekkingskracht van een programma waarin vrijgezelle boeren op zoek gaan naar de liefde van hun leven? Eerlijk gezegd begrijp ik ook de deelnemers niet zo goed. Want het lijkt me niet erg ontspannen om onder het toeziend oog van half Nederland te daten en een relatie aan te gaan. Deskundigen menen dat de kracht van het programma schuilt in de authenticiteit, gezelligheid en hang naar een bestaan op het platteland. Volgens mij komt er ook een hoop sensatie bij kijken: de meeste reacties op de serie gaan over uiterlijkheden, zoals hoe de kandidaten eruit zien of hoe ze zich gedragen. Over de agrarische sector komt de ‘Boer zoekt Vrouw’-kijker maar weinig te weten. Als het boerenleven al in beeld komt, dan is het vaak een bevestiging van vooroordelen. Zo’n programma verwacht je bij een commerciële zender, niet bij de publieke omroep.

Het kijken naar boeren mag dan populair zijn, dat geldt niet voor het boerenbedrijf zelf. Vroeger ging een boerderij automatisch over van vader op zoon, maar tegenwoordig is dat niet meer vanzelfsprekend. Veel jongeren kiezen voor een niet-agrarische carrière, omdat ze de perspectieven in de landbouw te onzeker vinden of de financiering niet rond krijgen. De toenemende regeldruk en een samenleving die haar oordeel over het boerenwerk meteen klaar heeft maken bedrijfsovernames evenmin attractief. Het gevolg: steeds meer boeren hebben moeite een opvolger te vinden of houden het helemaal voor gezien. Zo zijn er in ons land tussen 2000 en 2015 zo’n 33.000 boerenbedrijven verdwenen, wat neerkomt op gemiddeld zes boerderijsluitingen per dag. Het is daarom goed dat het Nederlands Agrarisch Jongeren Kontakt met de Rabobank en enkele adviesorganisaties ‘Boer zoekt Boer’ heeft opgezet. Het project koppelt boeren zonder opvolger aan jongeren buiten het gezin die agrarisch ondernemer willen worden – dating tussen boeren en potentiële opvolgers dus. Op ontmoetingsavonden blijkt dat er bij jongeren best interesse voor is.

Ook in Duitsland kennen ze de ‘Boer zoekt Boer’-aanpak. Eerder dit jaar zag ik er een reportage over op NDR. Onder de titel ‘Hof sucht Bauer’ werd de 25e jarige Friederike uit Stuttgart gevolgd op het akkerbouwbedrijf van Jan Groth in Dithmarschen. Geen van Jans zeven kinderen wilde het bedrijf overnemen, terwijl Friederike aan het einde van haar studie juist op zoek was naar een eigen boerderij. Het tv-programma duurde slechts een half uur, maar ik kreeg meer te zien van het boerenleven dan in een hele serie ‘Boer zoekt Vrouw’ bij elkaar. Helaas voor Jan besloot Friederike de boerderij niet over te nemen, omdat ze de activiteiten te veel gericht vond op productie en moeilijk inzag hoe ze haar ambitie van agrarisch belevingsonderwijs erin kwijt kon. Het programma was edutainment in plaats van entertainment en belichtte een thema waarmee de agrarische sector worstelt. Wat mij betreft maakt ‘Boer zoekt Vrouw’ op de buis snel plaats voor een tv-serie ‘Boer zoekt Opvolger’. Maar dat zal wel een illusie zijn. Iets voor RTV Oost misschien?

Deze column is eerder gepubliceerd in de Twentsche Courant Tubantia van 1 september 2016

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Ik wil meer informatie

Bel mij terug

Bekijk alle columns