Winkelwagentjes

Bij de Duitse drogist Rossmann zag ik onlangs winkelwagentjes die waren uitgerust met een leesloep op de handgreep. Handig, want mensen met slechte ogen kunnen er artikelen onder houden en zo de kleine lettertjes op de verpakking lezen. In Italië is er een supermarkt met speciale karretjes voor hondenbezitters. In plaats van hun viervoeter voor de winkel te laten wachten, kunnen klanten de hond – mits hij niet te groot is – tijdens het shoppen in het winkelwagentje meenemen. En ik las dat er bij de Jumbo in Glanerbrug een tweelingkar beschikbaar is: ouders kunnen hun tweeling er gemakkelijk naast elkaar inzetten en zo rustiger inkopen doen.

De Amerikaan Sylvan Goldman (1898-1984) zou het ongetwijfeld mooi vinden om te zien welke ontwikkeling zijn uitvinding heeft doorgemaakt. In 1937 introduceerde hij het winkelwagentje in zijn Humpty Dumpty Supermarket in Oklahoma City. Het was hem opgevallen dat klanten moeite hadden om volle winkelmanden te dragen en hij vermoedde dat ze daardoor minder kochten dan ze zouden willen. Toen Goldman een vouwstoel zag staan, kreeg hij een idee. Samen met onderhoudsman Fred Young bouwde hij een vergelijkbare constructie op wielen met op de plek van het zitvlak ruimte voor twee grote winkelmanden. Het eerste winkelwagentje was een feit. De klanten van Humpty Dumpty vonden het maar een raar ding. Daarom huurde Goldman modellen in die de karretjes – Young had er intussen verschillende gemaakt – rondreden en met een glimlach op hun gezicht volpakten. Nu begreep iedereen waarvoor het metalen gevaarte bedoeld was. Het boodschappenkarretje werd een succes, in Amerika en daarbuiten, en maakte van Goldman een rijk man.

Winkelwagentjes zijn er in soorten en maten. Naast de klassieke kar met metalen frame en korf kennen we varianten van kunststof, kinderkarretjes en speciale transportexemplaren voor tuincentra en bouwmarkten. Internationale verschillen zijn er ook. Neem de winkelwagens in Scandinavische landen: ze zijn vaak groter dan bij ons, omdat de inwoners vanwege langere reistijden minder vaak boodschappen doen, maar dan wel meteen op grote schaal inslaan. In ons land zijn de karren van het Duitse merk Wanzl populair – ze staan bij alle supermarkten bij mij in de buurt. Wanzl komt uit het Beierse stadje Leipheim, ‘s werelds winkelwagenhoofdstad.

Het winkelwagentje is tachtig jaar oud, maar nog lang niet aan het einde van zijn levenscyclus. Er wordt gewerkt aan ‘slimme’ varianten met technologische snufjes. Wat te denken van een display in de handgreep die de klant wijst op aanbiedingen? Of een alarm dat afgaat als de kar gestolen wordt? De Amerikaanse supermarktketen Walmart heeft intussen patent aangevraagd op het zelfrijdende winkelwagentje. Het voertuig rijdt de klant via zijn smartphone automatisch naar de boodschappen die hij nodig heeft. Voorlopig is die hightech vanwege de hoge kosten waarschijnlijk nog toekomstmuziek. Maar zelfs als u achter uw laptop zit en wat online bestelt, ontkomt u er niet aan: ‘uw winkelwagentje is leeg’. Goldmans uitvinding is uit ons dagelijks leven niet meer weg te denken.

Deze column is eerder gepubliceerd in de Twentsche Courant Tubantia van 23 maart 2017

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Ik wil meer informatie

Bel mij terug

Bekijk alle columns