Zijdezachte zakdoekjes

Bij de supermarkt om de hoek waren de papieren zakdoekjes van Tempo vorige week in de aanbieding. Dat was vast niet toevallig. Sinds enkele weken lijkt het wel of Heel Holland Snottert. Tijdens het winkelen, in het openbaar vervoer, op het werk – overal loop je de kans besmet te raken. Liefde en verkoudheid laten zich nu eenmaal moeilijk verbergen, schreef de Engelse dichter George Herbert eens. Ook ik heb in de kerstvakantie lopen hoesten en proesten. Vervelend, maar niets aan te doen – het gaat vanzelf weer over.

Terug naar Tempo. De Duitse fabrikant van zijdezachte zakdoekjes in de blauwwitte pakjes heeft baat bij elk verkoudheidsvirus dat rondwaart. De onderneming realiseert een groot deel van haar omzet in de wintermaanden, al is het hooikoortsseizoen ook profijtelijk. In een fabriek in Neuss, dichtbij Düsseldorf, wordt het merendeel van de zakdoekjes gemaakt. In drie ploegen produceren zo’n 270 werknemers ruim zeven miljoen pakjes per dag. Daar is veel papier voor nodig – en daarmee hout. Het Zweedse moederbedrijf SCA, waartoe Tempo sinds 2007 behoort, is dan ook de grootste private boseigenaar van Europa. De merknaam ‘Tempo’ bestaat sinds 1929 en verwijst naar de snelheid en turbulentie die de jaren twintig kenmerkten. Zelf veroorzaakte de introductie van Tempo in Duitsland ook een kleine revolutie: de papieren zakdoekjes luidden het begin in van de wegwerpmaatschappij. Op de eerste verpakkingen stond ‘Kein Waschen mehr!’ – zakdoeken hoefden niet meer gewassen te worden, maar konden na gebruik de ton in. Jaren later kwamen ook andere bedrijven met wegwerpartikelen op de markt, zoals theezakjes, bierblikken en melkpakken.

Tempo heeft altijd veel in reclame geïnvesteerd. Grote naamsbekendheid was het gevolg, over de hele wereld. ‘Tempo’ is haast een soortnaam geworden. Dat zien we bijvoorbeeld ook bij Spa, Luxaflex, Jacuzzi en Kliko: de merken zijn zo bekend dat mensen de namen gaan gebruiken voor soortgelijke producten van concurrenten. En met concurrentie heeft Tempo veel te maken. Jaren geleden heb ik in het Museum Plagiarius in Solingen – overigens in de buurt van Neuss – een poster gekocht met daarop 121 voorbeelden van Tempo-plagiaat uit China. Alle blauwwitte pakjes lijken van Tempo te komen, maar aan opschriften als ‘Tompe’, ‘Tango’, ‘Tender’ en ‘Trump’ (!) zie je meteen dat het slechte kopieën zijn.

Tempo’s reactie hierop is continue innovatie. De firma probeert telkens iets nieuws te verzinnen: zakdoekjes voor de gevoelige huid, met toegevoegde kruiden en oliën, in speciale designs en in bijzondere verpakkingen. Onlangs heeft Tempo in Duitsland vochtige doekjes voor onderweg met desinfecterende werking geïntroduceerd. Die moeten bacteriën en virussen doden, zodat verkoudheid voorkomen kan worden. Maar of dat lukt? Ik denk van niet. Om het in de woorden van de Amerikaanse schrijver Sinclair Lewis te zeggen: ‘Er zijn twee problemen die de mensheid in al die eeuwen van haar bestaan nooit heeft kunnen oplossen: liefde en verkoudheid’. Snotteren hoort erbij, of we nu leuk vinden of niet.

Deze column is eerder gepubliceerd in de Twentsche Courant Tubantia van 12 januari 2017

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Ik wil meer informatie

Bel mij terug

Bekijk alle columns